Sa unang tingin, tila magandang balita ang inilabas na bagong polisiya ng Department of Education (DepEd) sa ilalim ni Education Secretary Sonny Angara tungkol sa bagong Lesson Planning and Learning Design Framework o mas kilala bilang ILAW Framework. Maganda pakinggan ang layunin nito: bawasan ang paperwork, bigyan ng mas maraming oras ang mga guro para tutukan ang kanilang mga estudyante, at alisin ang mga hindi kinakailangang dokumento na matagal nang nagpapahirap sa mga guro.

Ngunit sa tunay na kalagayan ng mga pampublikong paaralan, marami ang nagtatanong: Pinadali nga ba talaga ito, o isa lamang itong bagong anyo ng komplikasyon?

Maraming guro, lalo na sa elementarya, ang nalilito at nangangapa sa bagong sistema. Sa papel ay simple ang apat na bahagi ng ILAW Framework—Intentions, Learning Experience, Assessing Learning, at Ways Forward. Ngunit kapag isinabuhay na sa aktuwal na pagtuturo, ibang usapan na.

Isipin natin ang isang elementary teacher na may hawak na walong asignatura araw-araw. Filipino, English, Math, Science, Araling Panlipunan, MAPEH, ESP, at EPP/TLE. Kung bawat asignatura ay nangangailangan ng maingat na pagdidisenyo ng learning experience, assessment, at intervention plan, saan napunta ang sinasabing pagpapadali?

Hindi naman nabawasan ang bilang ng asignatura. Hindi rin nabawasan ang dami ng estudyante sa klase. Sa maraming pampublikong paaralan, umaabot pa rin sa 50 hanggang 60 estudyante ang nasa isang silid-aralan. May mga guro pang humahawak ng iba’t ibang coordinatorship tulad ng DRRM, Reading Program, School Paper, Brigada Eskwela, Child Protection, Gulayan sa Paaralan, at marami pang iba.

Sa ganitong sitwasyon, paano magiging “simple” ang lesson planning?

Mas nakakabahala pa rito ang realidad na maraming school heads, master teachers, at supervisors ang may kanya-kanyang interpretasyon ng polisiya. Bagama’t malinaw sa DepEd Order na hindi dapat magdagdag ng mga format at requirements ang mga paaralan at division offices, sa aktuwal na karanasan ng mga guro ay may mga lider pa ring naghahanap ng “perfect lesson plan.”

READ MORE ARTICLES:

• Hanggang Kailan Magbabayad ang Taumbayan? Ang Walang Katapusang Gatasan sa NLEX, SLEX, at Skyway
• Guro, Natagpuang Patay sa Quinapondan, Eastern Samar sa Unang Araw ng Pasukan, 2 suspek huli
• Ina ni Rene Clert Baterbonia Humihingi ng Katotohanan at Linaw sa Gitna ng mga Ulat sa Pagpanaw ng Anak
• Brgy. Kagawad na Itinuturing na HVI, Timbog sa Buy-Bust Operation sa Leyte
• Unfollow Raffy Tulfo in Action Campaign, Nag-Viral sa Social Media
• ₱1 Trilyonhg Badyet, Pero Handa ba talaga? Ang Malaking Tanong sa Bagongg Kurikulum ng DepEd
• 9-palapag na gusaling itinatayong condo-hotel, gumuho sa Angeles City

May mga guro na nagsasabing kahit pinasimple na umano ang format, mas tumagal pa ang kanilang paggawa dahil kailangang siguraduhin na naaayon sa mga inaasahan ng kanilang evaluator. Sa madaling salita, nabawasan man ang pahina ng dokumento, hindi naman nabawasan ang pressure.

Kung tutuusin, ang ugat ng problema ay hindi lamang ang format ng lesson plan. Ang mas malaking tanong ay bakit hanggang ngayon ay tila nakaatang pa rin halos lahat ng responsibilidad sa mga guro?

Sa isang ahensiyang may isa sa pinakamalalaking budget sa buong gobyerno, na umaabot sa daan-daang bilyong piso taon-taon, hindi ba dapat may sapat na suporta para sa mga guro? Hindi ba maaaring magkaroon ng mas malawak na repository ng ready-made lesson exemplars, instructional resources, at digital tools na maaari nilang iangkop sa kanilang klase?

Sa ibang bansa, malaking bahagi ng curriculum resources ay nakahanda na. Ang trabaho ng guro ay iakma ito sa pangangailangan ng mga mag-aaral. Sa Pilipinas, madalas na tila nagsisimula sa blangkong papel ang mga guro araw-araw.

Sa Junior High School at Senior High School naman, may iba pang problema. Maraming guro ang nagtuturo ng asignaturang hindi nila espesyalisasyon dahil sa kakulangan ng personnel. Isang Science major ang maaaring magturo ng Math. Isang English teacher ang maaaring humawak ng Research, Entrepreneurship, o iba pang specialized subjects.

Kung hindi mo major ang asignatura, natural lamang na mas matagal ang paghahanda. Kailangan mong aralin ang nilalaman bago mo pa ito maituro. Kaya para sa maraming guro, hindi sapat ang simpleng pagbabago ng lesson plan format upang sabihing nabawasan na ang kanilang trabaho.

May isa pang aspeto na tila hindi gaanong napag-uusapan—ang disconnect sa pagitan ng policy makers at ng mga nasa silid-aralan. Madaling magsabi ng “magtiwala tayo sa mga guro” habang nasa conference room o opisina. Ngunit ang tunay na pagsubok ay maramdaman at maunawaan ang araw-araw na realidad ng mga guro na nagtuturo sa masisikip na silid-aralan, kulang sa kagamitan, overloaded sa administrative tasks, at nahaharap sa napakaraming report at dokumentong kailangang isumite.

Hindi sapat ang magandang pahayag sa media. Ang tunay na sukatan ng isang reporma ay kung gumaan ba talaga ang trabaho ng mga guro at kung mas gumanda ba ang kalidad ng pagkatuto ng mga bata.

Kung nais talaga ng DepEd na bawasan ang workload ng mga guro, marahil panahon nang tingnan hindi lamang ang lesson plan kundi ang kabuuang sistema. Bawasan ang non-teaching tasks. Magdagdag ng teaching assistants. Bawasan ang class size. Magbigay ng mas maraming instructional materials. At higit sa lahat, tiyaking ang mga school heads at supervisors ay sumusunod din sa diwa ng polisiya at hindi nagdadagdag ng panibagong requirements.

Dahil sa huli, ang tanong ng maraming guro ay hindi kung ano ang pangalan ng framework—DLL man, DLP, o ILAW. Ang tanong nila ay simple lamang:

Totoo bang gumaan ang aming trabaho?

Kung ang isang guro ay gumugugol pa rin ng gabi sa paggawa ng lesson plan, nag-uuwi pa rin ng tambak na papel, humahawak pa rin ng napakaraming coordinatorship, at nagtuturo pa rin sa mahigit limampung mag-aaral sa isang klase, mahirap paniwalaan na sapat na ang pagbabago ng format upang tawaging isang malaking reporma.

Ang mga guro ay hindi humihingi ng himala. Ang hinihingi nila ay isang sistemang tunay na nakauunawa sa kanilang kalagayan—isang sistemang hindi lamang nagsasabing “pinadali,” kundi talagang nagpapadali.

At hanggang hindi iyon nararamdaman sa loob ng silid-aralan, mananatiling bukas ang tanong:

Reporma ba ito para sa mga guro, o isa na namang repormang maganda lamang pakinggan sa papel ngunit mabigat pa ring pasan sa aktuwal na pagtuturo?

ILAW Framework ng Lesson Plan ba ang Solusyon o Isa na Namang Dagdag na Pasanin sa mga Guro?

Muli na namang ipinagmamalaki ng Department of Education (DepEd) ang isang bagong reporma sa edukasyon sa pamamagitan ng pagpapatupad ng ILAW Framework para sa lesson planning. Sa papel, maganda itong pakinggan. Sinasabi ng DepEd na layunin nitong bawasan ang paperwork, gawing mas flexible ang paggawa ng lesson plan, at bigyan ng mas maraming oras ang mga guro upang tutukan ang kanilang mga mag-aaral.

Ngunit kapag tiningnan ang tunay na sitwasyon sa mga pampublikong paaralan, maraming guro ang nagtatanong: Talaga bang pinag-isipan nang mabuti ang bagong sistemang ito? O isa na naman itong polisiya na maganda lamang sa opisina ngunit malayo sa realidad ng mga nasa silid-aralan?

Kung talagang nais ng DepEd na gawing mas madali ang trabaho ng mga guro, bakit hindi nila pinag-aralan ang mga matagumpay na sistema sa ibang bansa? Sa maraming mauunlad na sistema ng edukasyon, hindi inuubos ng guro ang oras sa paulit-ulit na paggawa ng lesson plan mula sa umpisa. May mga standard references, ready-made lesson exemplars, learning packages, at digital repositories na maaaring gamitin at iakma ng mga guro ayon sa pangangailangan ng kanilang mga estudyante.

Sa halip na magsulat nang mahaba araw-araw, maraming bansa ang gumagamit ng simpleng checklist system. Nakalista na ang mga learning competencies, teaching strategies, assessment methods, at reflection guides. Ang trabaho ng guro ay piliin kung alin ang naaangkop sa kanyang klase at magdagdag ng mga pagbabago kung kinakailangan.

Ngunit sa Pilipinas, tila kabaligtaran ang nangyayari.

Sa bawat bagong curriculum, bagong format. Sa bawat bagong format, bagong seminar. Sa bawat seminar, panibagong adjustment. At sa bawat adjustment, ang mga guro ang unang nahihirapan.

Ang masakit pa rito, napakalaki ng ginagastos hindi lamang ng gobyerno kundi maging ng mga guro mismo. Ilang ream ng papel ang nauubos kada taon? Ilang cartridge ng printer ink ang nagagamit? Ilang oras ang ginugugol sa pagpi-print, pagre-revise, at pag-aayos ng dokumento? Magkano ang personal na gastos ng mga guro para lamang makasunod sa mga hinihinging dokumentasyon?

Pagkatapos ng school year, saan napupunta ang karamihan sa mga ito?

Nakatambak sa cabinet.

Nasa kahon.

O kaya naman ay itinatapon kapag hindi na kailangan.

Kung tutuusin, bilyun-bilyong piso ang maaaring matipid kung magkakaroon ng isang maayos, standard, at digitalized system ng lesson planning na may malinaw na references at templates na maaaring gamitin ng lahat ng guro sa buong bansa.

Isa pa sa pinakamalaking tanong ng mga guro ay kung bakit tila hindi pa rin nawawala ang kultura ng sobrang dokumentasyon. Kahit sabihin ng DepEd na guide lamang ang lesson plan, sa maraming paaralan ay nagiging sukatan pa rin ito ng performance ng guro. May mga pagkakataong mas pinagtutuunan ng pansin ang porma ng lesson plan kaysa sa aktuwal na pagkatuto ng mga bata.

Nakakalungkot isipin na minsan ay mas matagal pang ginagawa ang lesson plan kaysa sa mismong pagtuturo.

Ngunit marahil ang mas malaking problema ay hindi ang format kundi ang sistema mismo.

Paano magiging epektibo ang lesson planning kung ang isang guro ay may hawak na walong asignatura sa elementarya?

Paano magiging makabuluhan ang paghahanda kung ang isang guro ay nagtuturo ng asignaturang hindi naman niya espesyalisasyon?

Paano magiging dekalidad ang pagtuturo kung may 50 hanggang 60 mag-aaral sa isang silid-aralan?

Paano makakapag-focus ang guro sa pagtuturo kung siya rin ang coordinator ng iba’t ibang programa, gumagawa ng reports, inventories, enrollment tasks, feeding reports, monitoring forms, at iba pang administrative requirements?

Ito ang mga tanong na tila hindi sapat na nasasagot ng mga bagong polisiya.

Ang tunay na pagpapadali ay hindi lamang pagbabago ng format.

Ang tunay na pagpapadali ay pagbabawas ng mga gawaing hindi naman direktang konektado sa pagtuturo.

Ang tunay na pagpapadali ay pagbibigay ng sapat na teaching materials.

Ang tunay na pagpapadali ay pagkakaroon ng national repository ng lesson plans na maaaring gamitin at baguhin ng mga guro. Ang tunay na pagpapadali ay pagtiyak na ang isang Math teacher ay Math ang ituturo, ang Science teacher ay Science ang ituturo, at hindi kung anu-anong asignatura dahil lamang sa kakulangan ng personnel.

Kung tutuusin, hindi naman tamad ang mga guro. Hindi sila umiiwas sa paghahanda. Ang nais lamang nila ay isang sistemang makatuwiran, praktikal, at naaayon sa kanilang tunay na kalagayan.

Maraming guro ang sumusuporta sa reporma kung ito ay tunay na makakatulong. Ngunit mahirap paniwalaan ang salitang “pinadali” kung sa aktuwal na karanasan ay tila pareho pa rin ang dami ng trabaho, pareho pa rin ang dami ng dokumento, at pareho pa rin ang pressure mula sa iba’t ibang antas ng pamunuan.

Sa isang ahensiyang may isa sa pinakamalalaking budget sa bansa, dapat mas mataas ang inaasahan ng publiko. Hindi sapat ang paglalabas ng bagong format. Ang kailangan ay mga konkretong solusyon na mararamdaman mismo ng mga guro sa kanilang araw-araw na trabaho.

Dahil sa huli, ang kalidad ng edukasyon ay hindi nasusukat sa kapal ng lesson plan. Nasusukat ito sa kalidad ng pagtuturo, sa pagkatuto ng mga bata, at sa kakayahan ng sistema na suportahan ang mga gurong siyang tunay na nasa unahan ng laban para sa edukasyon.

At hangga’t hindi natutugunan ang mga ugat ng problema—malalaking klase, kakulangan ng guro, sobrang administrative workload, at kakulangan ng instructional support—mananatiling tanong ng marami.

Ito ba ay reporma para sa mga guro, o isa na namang repormang ipinataw sa kanila nang hindi lubos na nauunawaan ang kanilang realidad?

• Ateneo Yet to Decide on UAAP Season 89 Participation Amid Ongoing Investigations
• CIDG: Hindi Aksidente ang Pagkamatay ng Dalawang Ateneo Student-Athlete; 48 Katao Pinatawagan ng Subpoena
• Calls Grow for Higher P5,000 PERA as Teachers and Government Workers Struggle with Rising Cost of Living
• Pinadali Ba Talaga ang Lesson Plan ILAW? O Panibagong Pabigat sa mga Guro? DepEd ito ang bago?
• Donald Trump takes centre stage at G7 summit as leaders push to finalise Iran deal and secure Strait of Hormuz